Aksesuvar: Bir sahne yaratısında oyun içinde
yer alan veya sanatçının kullandığı çeşitli malzemelerin adı.
Anastasia:
(1) Kenneth MacMillan, Alman Opera Balesi; Berlin, 1967, Müzik: Bohuslav Martinu. (2) Kenneth MacMillan, Kraliyet Balesi;
Londra, 1971. Üç perde. Müzik: Peter İlyiç Çaykovski/Perde 1 ve 2 ile Bohuslav Martinu/Perde 3.
Angiolini,
Gasparo: İtalyan; 1731-1803. Zamanının önemli dansçısı ve koreografı. Viyana "Hofober"de
"ballet-master"; 1757. Gluck aynı dönemde opera evinin yönetkeniydi ve birlikte 1761 yılında "Don
Juan" balesini ürettiler. Bu olayla birlikte, Gluck-Angiolini ortaklığının temeli atılmış
oldu. Angiolini'yi 1765 yılında "St. Petersburg İmparatorluk Tiyatrosu"nda "ballet-master"
olarak görüyoruz. Noverre'in acımasız bir karşıtı olduğunu kaydetmek gerekir.
Arnold,
Malcolm: İngiliz bağdar; doğumu 1921. Gordon Jacob'un öğrencisi. Önceleri "Londra Filarmoni
Orkestrası"nda birinci trompet olarak çalıştı. Eserleri canlı bir orkestrasyonla işlenmiştir
ve genellikle nükteli bir stildedir. Altı sinfoni (birisi "Oyuncak Sinfonisi"), çeşitli konçertolar (birisi
armonika. bir diğeri piyano ikilisi ve orkestra için), açımlıklar (uvertür) ("Beck Us the Dandipratt" ve
"Tam O'Shanter"), çeşitli çalgısal sonatlar, çok sayıda film müzikleri, baleler ("Homage to the
Queen" ve "Rinaldo ve Armida") yazmıştır.
Ashton, Frederick: İngiliz;
doğumu 1906, Ekvator. Bale'de İngiltere'nin Shakespeare'i olarak kabul edilir. Ondört yaşında iken Pavlova'nın
dansını görerek etkilendi ve baleyle ilgilenmeye başladı. Massine ve Rambert ile dans çalıştı.
Dansçı olarak "Ida Rubinstein", "Ballet Rambert" ve "Sadler's Wells" bale topluluklarında
yer aldı. İlk koreografisi "A Tragedy of Fashion" (1926)'dır ve bir Londra revüsü için hazırlanmıştır.
Çok sayıdaki balelerinin bir bölümü şunlardır: "Capriol Suite" (1930), "Façade" (1931), "Les
Rendezvouz" (1933), "Apparitions" (1936), "Les Patineurs" (1937), "A Wedding Bouquet" (1937),
"Symphonic Variations" (1946), "Scénes de Ballet" (1948), "Sinderella" (1948), "Daphnis ve
Chloe" (1951), "Sylvia" (1952), "Homage to the Queen" (1953), "Romeo ve Juliet" (1955), "Birthday
Offering" (1956), "Ondine" (1958), "La Fille mal Gardée" (1960), "Two Pigeons" (1961), "Marguerite
ve Armand" (1963), "The Dream" (1964), "Monotones" (1965 ve 1966), "Enigma Variations" (1968),
"Jazz Calendar" (1968), "Siesta" (1972), "Walk to the Paradise Garden" (1972), "Amazon Forest/Pas
deDeux" (1975), "Brahms Waltzes in the Manner of Isadora Duncan" (1975-Ballet Rambert'in 50. kuruluş yılı
nedeniyle 1976'ya dek uzatıldı), "A Month in the Country" (1976). Kraliyet Balesi'ne 1963-1970 yılları
arasında direktör oldu. 1962 yılında "Sir" ünvanı kazandı.
Avangard:
Öncü; zamanından ileride olan.
(B)
Balanchine, George: Rus; doğumu 1904. Gerçek adı:
Georgi Melitonovich Balanchivadze. Sonradan Amerikan vatandaşlığına geçti. "Amerikan Balesi"nin
kurucusu sayılır. Piyano çalan ve bağdama bilen, görülmemiş derecede buluş yeteneğine sahip
bir koreograf olarak tanınır. 1924 yılında kendi koreografi grubuyla ilk kez Paris'te göründü. Sonradan
Diaghilev'le anlaştı ve 1929 yılında Diaghilev'in ölümüyle "Ballets Russes"in baş koreograflığına
dek yükseldi. 1933 yılında "Amerikan Bale Okulu" ve "Amerikan Bale Topluluğu"nu organize
etmesi için davet aldı. 1946 yılında "Ballet Society"nin artistik direktörü oldu. Bu topluluk iki
yıl sonra "New York City Ballet" adını aldı; Balanchine gene artistik direktördü. Bu dönemde
Stravinsky ile önemli bir işbirliğine girdiğini görüyoruz. Balelerinin kayda değer olanları, tümü
içinde çoğunluğu oluşturur: "Le Chant du Rossignol" (1925, Diaghilev için yarattığı
ilk balesi), "Apollon-Musagéte" (1928), "Prodigal Son" (1929), "Cotillon" (1932), "Serenade"
(1934), "Orpheus" (1936), "Baiser de la Fée" (1937), "Concerto Barocco" (1941), "Ballet Imperial"
(1941), "Danses Concertantes" (1944), "Night Shadow" (1946), "Four Temperaments" (1946), "Theme
and Variations" (1947), "Symphony in C" (1947), "Renard" (1947), "Orpheus" (Stravinsky) (1948),
"Bouerrée Fantasque" (1949), "Western Symphony" (1955), "Allegro Brillante" (1956), "Agon"
(1956), "Liebeslieder Walzer" (1960), "Bugaku" (1963), "Tarantella" (1964), "Glinkiana"
(1967), "Jewels" (1967), "Duo Concertante" (1972), "Violin Concerto" (1972), "Who Cares?"
(1974), "Union Jack" (1976), "Tricolore" (1977). Ayrıca Balanchine "Büyük Balelerin Komple Öyküleri"
isimli bir kitabın da yazarıdır.
Bale: Belli figürler ve adımlarla, bir sahne
düzenlemesi üzerine kompozisyonu yapılan ve müziğe dayanan gösteri türü. Bu sanat dalında uğraş veren
topluluk.
Balerin, Balet: Bale yapan sanatçı.
Beauchamp (veya Beauchamps):
Onyedinci yüzyıl Fransız kemancı, dans ve bale öğretmenleri ailesi. Burada bahsi geçen Beauchamp, Louis
Beauchamp'in oğludur (doğumu: 1636/Versailles; ölümü: 1686'ya doğru). Fransız klasik dans geleneğini
kurdu. 1661'de "Krallık Akademisi" yönetmeni oldu. Moliére'in "Les Facheux" (Münasebetsizler) isimli
oyununun perde arkası müziklerini yaptı ve gene Moliére'in "Princesse d'Elide", "Monsieur de Pourceaugnac"
ve "Le Bourgeois Gentilhomme" (Kibarlık Budalası) isimli piyesleri için divertimentolar düzenledi.
"Ballet des Amours Deguises" (Maskeli Aşklar Balesi)'deki başarısı üzerine Lully, operalarının
dans bölümlerini Beauchamp'a hazırlattı. Beauchamp "Krallık Müzik ve Dans Akademisi"nin kurulmasından
sonra bale yönetkenliğine, daha sonra da divertimento koreografi yönetkenliğine atandı. Bu tarihten itibaren
bütün baleleri, bu arada Cambert'in "Pomone"u ile Lully'nin "Cadmus et Hermione"unu, ayrıca öğretmeni
Olivet'nin işbirliği ile "Isis" balesini düzenledi. 1681'de Lully'nin "Triomphe de L'Amour" (Aşkın
Zaferi) isimli eserinde kadın kılığına girerek, kralla giriş dansını yaptı
ve "Ballet de Jeunesse" (Gençlik Balesi)'in Versailles'daki gösterilerinde "Lalande" ile çalıştı.
Lully'nin ölümünden sonra opera'dan ayrıldı. Beş ayak pozisyonu ile iki kolun hareketleri için kurallar koydu.
Bejart,
Maurice: Fransız; doğumu 1927. "Marsilya Operası", "Roland Petit Topluluğu", "Enternasyonal
Bale" ve "İsveç Kraliyet Balesi"nde dansçı olarak çalıştıktan sonra koreograf olarak
yükselmeye başladı. Ancak çalışmaları daima tartışmaları da beraberinde getirdi. 1954
yılında "Les Ballets de l'Etoile"i kurdu. Topluluğun adı sonradan "Ballet Theatre de Maurice
Bejart" olarak değişti. 1960 yılında Brüksel "Theatre Royale de la Monnaie"de bale direktörü
oldu. Yaratıları şunlardır: "Symphonie pour un Homme Seul" (ilk büyük çalışması)
(1955), "Haut Voltage" (1956), "Orphée" (1959), "Rite of Spring" (1959), "Gala" (1961),
"Tales of Hoffmann" (1961), "Ninth Symphony" (1964), "Romeo and Juliet" (1966), "Baudelaire"
(1968), "Nijinsky, Clown of God" (1971), "Stimmung" (1972), "Golestan" (1973), "Ce Que l'Armour
Me Dit" (1975), "Notre Faust" (1975), "Pli Selon Pli" (1975).
Berners, Lord:
İngiliz; 1883-1950. Gerçek mesleği diplomatlıktı. En tanınmış bale partituru "Wedding
Boquet"dir. (1937-koreografi Frederick Ashton). Diğer bale partiturları arasında "Triumph of Neptune"
(1926), "Foyer de Danse" (1932), "Cupid and Psyche" (1939) ve "Les Sirenes" (1946) vardır.
Blasis,
Carlo: İtalyan dansçı, koreograf ve dans kuramcısı. (Napoli, 1797; Cernobbio, 1878). 1820 yılında
Milano'da "Dans Sanatı Temel Kitabını" yayınladı. Bu eserinde kol pozisyonlarını,
duruşa uygunluğunu, dengeyi, tek omuzu öne kırma yöntemini ve "ballon"u belirli bir düzene bağladı.
Duruş, arabesk, tam dönüş, adagio zamanları ve zincirleme adımlar için kurallar koydu. Parmak ucunda çalışmalardan
ilk söz eden Blasis oldu ve zerafetten uzak, cambazca gösterileri kınadı. Tam ve mantıklı bir sıra
gözeterek barda ve ortada çalışma usullerini gösterdi. 1828'de ilk kitabından daha geniş olan "Manuel
Complete de Danse" (Dans El Kitabı) isimli büyük eserini iki dilde (Fransızca ve İngilizce)
bastırdı. Bu kitabında akademik dansın bütün estetik ve didaktik yönlerini inceledi. Eseri, uzun yıllar
dans öğretiminde temel kitap oldu. Blasis, çok genç yaşta dansı bırakarak 1838 yılında Milano
"Scala Okulu"na girdi. Burada ve kendi özel okulunda uluslararası ün yapan büyük dans yıldızları
yetiştirdi. Scala'yı 1853'de bıraktıktan sonra Rusya'ya giderek on yıl kaldı.
Bliss,
Arthur: 1891 yılında doğmuş olan İngiliz bağdarı. C. Wood, Stanford, Vaughan Williams
ve Holst'un öğrencisi. Eserleri arasında "Checkmate" ve "Miracle in the Gorbals" baleleri; "The
Olympians" operası (libretto: J. B. Priestley); "Mary of Magdala" kantatı; "John Blow'un bir Konusu
Üzerine Meditasyon" orkestra yaratısı; piyano konçertosu; iki piyano için konçerto; keman konçertosu; yaylılar
için müzik; "Renk" sinfonisi; piyano sonatı; klarinetli beşil ve oda müzikleri; yedi Amerikan şiiri
ve diğer şarkılar sayılabilir. Film müzikleri içinde en önemlisi "The Shape of Things to Come"
(1935) olarak sayılır. "The Beggars Opera"nın film versiyonu için bir de düzenleme yapmıştır.
Bournonville,
Auguste: Danimarkalı dansçı ve koreograf. (Kopenhag; 1805-1879). Antoine Bournonville'in oğlu. Öğrenimini
Paris'te Vestris ve Gardel ile birlikte yaptı, 1828'de Kopenhag'a döndü, dans okulu müdürü (1829), sonra bale şefi
oldu (1836-1877). Danimarka balesine, saf Fransız geleneği çizgisinde yeni bir canlılık kazandırdı.
Düzenlediği başlıca eserleri: "Faust" (1832), Philippe Taglioni'nin "Sylphide" balesinin
yeni uygulaması (1836), "Albano'da Şenlik", "Toreador" (1840) ve en güzel eseri olan "Napoli"
(1842).
(C)
Cage, John: Amerikalı, doğumu 1912. Schönberg'in
öğrencisi. Deneysel çalışmalar yapan, ileri özelliklere sahip bir bağdar. Müzikal tekniklerde bir öncü.
Gürültü ve sessizliği pozitif müzikal elementler olarak kullandı.
Camargo, Marie: Fransız;
Brüksel doğumlu. 1710-1770. Tüm adı: Marie Ann de Cupis de Camargo. Meslek yaşamına Brüksel'de oldukça
genç yaşta başladı. Daha sonra "Paris Opera Bale Okulu"nda öğrenim gördü. 1726 yılında
"Paris Opera Balesi"ne girdi. Giderek bir reformist olan Marie Sallé'in rakibi oldu. 1751 yılında dansı
bıraktı. Balenin gelişim çizgisinde bir bağlantı noktasını oluşturur; çünkü ayağın
üst kısmını ortaya koyabilmek amacıyla eteğini birkaç santim kısaltmıştır. Böylece
dansına bir serbestlik kazandırmış ve parlak bir başarı elde etmiştir. Ayrıca 1730'lar
civarında "entrechat-quatre"i yaratmış ve bale dansı için doksan derecelik "turn-out"u
ortaya koymuştur.
Carnaval, Le: (Michel Fokine) Diaghilev'in "Ballets Russes"i; Berlin,
Mayıs 1910. Müzik: Robert Schumann; düzenleme Alexander Glazounov, Nicholas Rimsky-Korsakov, Anatole Liadov ve Nicholas
Tcherepnin. İlk temsil hayır amacıyla Şubat 1910'da St. Petersburg'da verildi. Çok sayıda topluluğun
dağarında yer almaktadır.
Carter, Jack: İngiliz, doğumu 1923. "Sadler's
Wells Okulu"nda ve Vera Volkova, Anna Severskaya, Olga Preobrajenska, Molly Lake ile çalıştı. Bir dansçı
olarak, profesyonel yaşamına 1946 yılında "Ballet Guild" ile başladı. Sonraları
"Sadler's Wells Opera Ballet", "Ballet Russe", "Ballet Rambert" ve "Londra Festival Balesi"nde dönemler
halinde yer aldı. 1964-65 yıllarında, Norman McDowell ile birlikte "Londra Dans Tiyatrosu"nun
kuruluşuna katıldı. 1965-70 yılları arasında "Londra Festival Balesi"nin koreograflığı
görevini yürüttü. 1970 yılında bağımsız çalışan bir koreograf olmayı tercih etti.
1971 yılından başlayarak Japonya'da çalıştı. Dünyanın dört bir yanında televizyon,
müzikaller ve filmlerde koreograf olarak yer aldı. Kendi kuşağının en verimli koreograflarından
birisidir. "Lulu" altmışıncı balesidir. Carter aynı zamanda başarılı bir
müzikçidir: "The Prince" isimli bale partiturundan bir ardış (süit), 1943 yılında "BBC Sinfoni
Orkestrası"nın yorumuyla yayınlanmıştır. Koreograf olarak ilk balesi "Episode"tur
(1946). Diğerleri arasında "Impromptu" (1949), "Stagione" (1950), "L'Homme et sa Vie"
(1951), "Pas de deux Italien" (1951), "Ouverture" (sonradan adı "Past Recalled" olarak değiştirildi)
(1953), "Psalmus Tenebrae" (1953), "Witch Boy" (en tanınmış çalışmasıdır)
(1956), "London Morning" (1962), "Les Invites" (1963), "Agrionia" (1964), "Beatrix" (üç
perde) (1966), "Cage of God" (1967), "The Unknown Island" (1969), "Pythoness Ascendant" (1973),
"Three Dances to Japanese Music" (1973), "Shukumei" (1975), "The Dancing Ground" (1975), "Lulu"
(1976). "Kuğu Gölü", "Coppelia" ve "Uyuyan Güzel"in çok sayıda yeni prodüksiyonunu da sahnelemiştir.
Coppelia:
(Üç Perde) (1) (Arthur Saint-Léon) "Paris Opera Balesi"; Paris, 1870. Müzik: Léo Delibes. (2) (Marius Petipa) "İmparatorluk
Balesi"; St. Petersburg, 1884. (3) (Marius Petipa, Lev Ivanov ve Enrico Cecchetti ile birlikte) "İmparatorluk
Balesi"; St. Petersburg, 1894. Bu son prodüksiyon "Stepanoff Notasyon Sistemi" sayesinde "Sadler's Wells
Balesi"ne (şimdiki "Royal Ballet") aktarılmıştır; Londra, 1933. Bu model halen yaşayan
prodüksiyonlara temel teşkil etmektedir.
Coq d'Or, Le: (Michel Fokine) Diaghilev'in "Ballets
Russes"i; Paris, 1914. Müzik: Nicholas Rimsky-Korsakov.
Corps de Ballet: Bale topluluğu.
Solist düzeyin altındaki tüm dansçıları içeren bir terimdir. Operanın korosuna benzetmek mümkündür.
Cranko,
John: Güney Afrikalı; 1927-73. "Cape Town Üniversitesi Bale Okulu"nda ve "Sadler's Wells Bale Okulu"nda
eğitim gördü. Sonra "Sadler's Wells Theatre Ballet"e katıldı. 1961 yılında "Stuttgart
Balesi"ne direktör oldu. 1968-1970 yılları arasında "Münih Balesi"nde direktörlük görevini yürüttü.
İlk balesi olan "Askerin Öyküsü" onbeş yaşındayken Cape Town'da oynandı. Diğer baleleri
arasında "Tritsch-Tratsch" (1946), "Pineapple Poll" (1951), "Lady and the Fool" (1954), "Bonne
Bouche" (1952), "Prince of the Pagodas" (1957), "Antigone" (1960), "Romeo and Juliet / Prokofiev"
(1959, 1962) "Onegin" (1965), "Card Game" (1965), "Bouquet Garni" (1965), "Brandenburg No.
2 ve 4" (1966), "Encounter in Three Colours" (1968), "Taming of the Shrew" (1969), "Orpheus"
(1970), "Poeme de l'Extase" (1970), "Brouillards" (1970), "Miss Julie" (1970), "Carmen"
(1971), "RBME" (1972). 1973 yılında "Royal Ballet" Cranko adına anma amacıyla burslar
tesis etti.
Cunningham, Merce: Amerikalı; doğumu 1919. 1940-1945 yılları arasında
"Martha Graham" topluluğuyla solist olarak çalıştı. İlk balesi "The Seasons" (1947),
John Cage'in bir partituru üzerine yaratıldı. 1952'de "Merce Cunningham Dans Topluluğu"nu kurdu. Yaratıları
şunlardır: "The Wind Remains" (1943), "Four Walls" (1944), "16 Dances for Soloist and Company
of Three" (1951), "Labyrinthian Dances" (1957), "Summerspace" (1958), "Crises" (1960), "Winterbranch"
(1964), "How to Pass, Kick, Fall and Run" (1965), "Place" (1966), "Rainforest" (1968), "Canfield"
(1970), "Signals" (1970), "Landrover" (1972), "TV re, run" (1972), "Un Jour ou Deux" (1973),
"Square Game" (1976).
(D)
Darius, Adam: Büyük modern Fransız mim ustalarının
yörüngesini izleyen Amerikan sanatçısı. Amerika'nın ortaya koyduğu en büyük mim ustası olduğunu
söylemek mümkündür.
Darrell, Peter: İngiliz, doğumu 1929. "Sadler's Wells Bale Okulu"nda
çalıştı. Daha sonra "Sadler's Wells Theatre Ballet"e geçti. Dansçı olarak müzikallerde, televizyonda,
"Malmö Operası"nda, "Londra Festival Balesi"nde yer aldı. "Western Theatre Ballet"de
kurucu üye (1957), artistik direktör (1962) oldu. (Bu topluluk 1969 yılında Glasgow'a yerleştiğinde "Scottish
Theatre Ballet" adını aldı, 1974 yılında ise "Scottish Ballet" olarak anılmaya
başlandığında dahi Darrell hala bu topluluğun artistik direktörü ünvanını taşımaktaydı.)
1951-55 yılları arasında bale dağarcığına yeni eserler katmaya, ürünler vermeye başladı.
Baleleri arasında ''Harlequinade'' (1952), "The Prisoners" (1957), "Non-Stop" (1957), "Jeux"
(1963), "Mods and Rockers" (1963), "Sun into Darkness" (1966), (İngiltere'de gösterime giren, çağdaş
bir yapı üzerine kurulu ilk tam prodüksiyon bale), "Ephemeron" (1968), "Beauty and the Beast" (1969),
"Heroidas" (1970), "Giselle" (1971), "Tales of Hoffmann" (1972), "Variations for a Door and
a Sigh" (1972), "Scorpius" (1973), "La Peri" (1973), "Othello" (1973), "Nutcracker"
(1973), "O Caritas" (1974), "The Scarlet Pastorale" (1975), "Mary, Queen of Scots" (1976). Sanatçı
Kenneth Tynan'in erotik revüsü "Carte Blanche" için 1976 yılında yardımcı koreograflık da
yapmıştır.
Davies, Peter Maxwell: İngiliz bağdarı. Doğumu 1934.
İtalya'da Petrassi'nin öğrencisi. "Taverner" operası, çocuklar için parçalar, doğaçlama ögeler
taşıyan yaylılar dördülü, çalgısal parçalar, "O Magnum Mysterium", orkestra için "Prolation"
başlıca yaratılarıdır.
Dekor: Sahne yaratılarında eserin geçtiği
yerin, çağın, koşulların özelliklerini belirleyen ögelerin tamamı.
Dekoratör: Tiyatro, opera, bale v.b.de dekor tasarımcısı
sanatçı.
Delibes, Léo: Fransız bağdarı. 1836-91. "Coppelia" (1870) ve
"Sylvia" (1876) için yazdığı partiturlar Delibes'in ondokuzuncu yüzyılın en büyük bale müziği
bağdarlarından biri olarak tanınmasına yol açtı. İlk bale müziği partituru olan "La
Sourcei" (1866) Leon Minkus ile işbirliği yaparak yazmıştı. Delibes ikinci ve üçüncü perde müziklerini
yazarken Minkus da birinci ve dördüncü perde müziklerini oluşturmuştu. Delibes aynı zamanda Adam'ın "Le
Corsaire" balesi için bir divertisman yaratmıştır (1867).
Demi (Fransızca):
"Yarım" anlamına gelen bir ön ektir.
Desen: Yüzeyler üzerinde çizgiler ve renkler
yardımıyla varlıkları ve nesneleri elde etme sanatı.
Desinatör: Desen yapan
sanatçı.
de Valois, Ninette: İrlandalı, doğumu 1898. Gerçek adı: Edris Stannus'dur.
Edouard Espinosa ve Enrico Cecchetti de dahil olmak üzere çok sayıda dans öğretmeni ile çalıştı.
Londra "Lyceum Theatre"da baş dansçı (1914-19). "Covent Garden"da baş balerin (1919). Diaghilev'in
"Ballets Russes"in de ilk sahneye çıkışı 1923, solist oluşu 1925. Londra "Dramatik Sanat
Akademisi" bale okulunu kuruşu 1926. "Le Petit Riens" ile "Old Vic"te bale sahnelemeye başlaması,
1928. "Vic-Wells Balesi"ni kurması 1931. Bu topluluk daha sonra "Sadler's Wells Balesi" olarak gelişim
gösterdi ve 1956 yılında "Royal Ballet" ismini aldı. Baleleri arasında "Job" (1931),
"Bar aux Folies-Bergére" (1934), "The Haunted Ball Room" (1934), "The Rakes Progress" (1935), "The
Gods Go A-Begging" (1936), "Checkmate" (1937), "The Prospect Before Us" (1940), "Don Kişot"
(1950)... Yazar olarak "Bale'ye Davet" (1937), "Benimle Dans Ediniz" (1957). Sanatçı 1947 yılında
Türk devlet bale okulunu kurmak üzere davet aldı; çalışmalarında büyük başarı gösterdi ve bunun
sonucunda Türk ulusal bale topluluğu kuruldu. Çok sayıda onur ödülü aldı. 1963 yılında "Royal
Ballet"den direktör ünvanıyla ayrıldı. "Kraliyet Bale Okulu"ndan öğretmen olarak emekli
oluşu 1971 yılındadır.
Divertisman (Divertimento): Eğlence; opera, piyes
gibi temsiller arasında sahneye konan -bale gibi- kısa ve eğlendirici oyun.
Diyalog:
Karşılıklı konuşma; oyun, roman v.b. eserlerde iki veya daha fazla kahramanın konuşması.
Dizayn:
Resmetmek, çizmek, plan veya proje yapmak, yaratmak.
Drama: Sahne oyunu; öykü.
Dramatik:
Sahne oyununa özgü olan; coşku veren, acıklı, duyguları kamçılayan.
Dowell, Anthony:
İngiliz, doğumu 1943. "Kraliyet Bale Okulu"nda June Hampshire ile çalıştı. 1960 yılında
"Covent Garden Opera Ballet"de, 1961 yılında "Royal Ballet"de görüyoruz. Bu toplulukta belli başlı
önem taşıyan dansçılardan biriydi. Antoinette Sibley ile dikkate değer ortak ürünler vermiştir. "Shadowplay"
temsilinde "Boy", "The Dream"de "Oberon", "Enigma Variations"da "Troyte", "A Month in the Country"de
"Beliaev" rolleri dahil olmak üzere çok sayıda karakter canlandırmıştır. Hans van Manen,
Dowell'in büyük tekniği ve temsil gücüne duyduğu saygının karşılığı olarak "Four
Schumann Pieces"i O'nun için yaratmıştır.
(E)
Ebreo, Guglielmo: İtalyan dans öğretmeni (doğumu;
Pesaro, onbeşinci yüzyıl başları, ölümü; yaklaşık 1475 civarı). Milano, Mantova, Floransa,
Napoli, Venedik ve Pesaro'da dans öğretmenliği yaptı ve danslı oyunlar sahneye koydu. Venedik'te, Germen
İmparatoru'ndan şövalyelik payesi aldı. Daha çok koreografi sanatı üzerine incelemeleri ile tanınır.
Egzotik:
Uzak ülkelerle ilgili; yabancıl.
Ekol: Okul.
Ekstrem: En uç, en son,
aşırı.
Emprezaryo: Yüzde karşılığı olarak bir sanatçının
dinletilerini, temsillerini ve diğer uğraşlarını düzenleyen, gerektiğinde o sanatçı adına
anlaşmalar imzalayan temsilci.
Enstrüman: Çalgı.
Estetik: Güzellik
kuramı, sanat ve yaşamda güzellik bilimi, güzellik duygusu.
Eurythmy: Ritmik hareket veya
düzen.
Eurythmics: Müzikteki uyuşum ve ritmik yapıyı vücut hareketleriyle ifade etme
sanatı.
Evdokimova, Eva: Amerikalı, 1948 Cenova doğumlu. Bulgar baba, Kanadalı
anneden dünyaya gelme. 1956-66 yılları arasında "Münih Opera Balesi Okulu"nda ve "Kraliyet Bale
Okulu"nda eğitim gördü; Londra'da Maria Fay ile çalıştı. 1966-69 yılları arasında
"Danimarka Kraliyet Balesi"nde, 1969-72 yılları arasında da Berlin "Deutsche Oper Ballet"de
görüyoruz. 1972 yılında gene "Danimarka Kraliyet Balesi"ne geçti; daha sonra 1974 yılında "Londra
Festival Balesi Topluluğu"na dahil oldu. Diğer birçok toplulukla da konuk olarak çalışan sanatçının
dikkate değer rolleri arasında "Kuğu Gölü"nde "Odette-Odile"; "Giselle"de başrol; "The
Sanguine Fan"da "Pembe Kız" sayılabilir.
